IV.

 "Ona jest w szpitalu"

 Słońce prażyło im w oczy. Stali blisko siebie, wręcz czuli swoje oddechy. Wpatrywali się w inne
pary, trzymające się za ręce, całujące się. Obserwowali przyrodę, piękne tulipany, magnetyzujące
róże. Widzieli dzieciaki, które bawiły się w piaskownicy. Starsze osoby, siedzące na ławce, samotne
panie, które zwierzały się innym ze swoich problemów. Eleganckich panów palących papierosy.
Ich ręce były splecione ze sobą, a usta powoli zbliżały do siebie.

                                                                                ***

 Zadzwonił budzik. Chociaż właściwie otwierając jedno oko, stwierdziłam, że tym budzikiem jest nie kto
inny jak mój brat. Była dziesiąta, a więc defacto budzik zadzwonił dwie godziny wcześniej, a ja
nic o tym nie wiedząc dalej sobie smacznie spałam. Leniwie się przeciągnęłam i nagle mnie olśniło.
Zapomniałam! Zapomniałam o tym, że przyjeżdża Mario. Przecież nie bez powodu ustawiłam sobie budzik tak wcześnie. W sumie nie dziwię się, że mnie nie obudził, bo z reguły wstaję sama, o nieprzyzwoitej porze.
"O jedenastej"-przypomniały mi się jego słowa. Tak, ma być na jedenastą, czyli godzina na ogarnięcie
się, co u mnie równa się z niemożliwością. Pospiesznie wstałam z łóżka, chwyciłam prostownicę,
i pobiegłam do łazienki. Właściwie do drzwi łączących łazienkę z przedpokojem, bo w środku był
Rysiek śpiewający Lady Gagę. Ach, nie ma to jak uroki małych niemieckich domków z jedną łazienką...
No cóż, postanowiłam kulturalnie zapukać, ale to nic nie dało, a braciszek dalej śpiewał, więc
zaczęłam walić w drzwi. "Czego?!"-usłyszałam w odpowiedzi. Jak to czego?! Przecież wiedział,
że przyjedzie Mario, na którym mi zależy...I to jak.
-Czy mógłbyś mnie łaskawie wpuścić do łazienki?-wycedziłam.
-Dziś jest dzień mojej dobroci, a więc mogę to uczynić. Wiem,jak na niego czekasz...-zaczął,
po czym otworzył drzwi i mnie wpuścił. Chciałam dodać 'czyżby' i zacząć się z nim kłócić, bo skoro
wiedział, to dlaczego celowo zajmował łazienkę? Zamiast tego popatrzyłam na zegarek wiszacy nad lustrem. Zostało mi czterdzieści minut. No świetnie, zapewnę zdążę...wliczając w to wszystko jeszcze śniadanie,  czasu zostało naprawdę niewiele...
 Wychodząc z łazienki zauważyłam Richarda ubranego w garnitur.
-Pieprznęło cię?-zaczęłam-To chyba ja powinnam się stroić nie ty.
-Czy ktoś powiedział, że idę na spotkanie z Mario? Zauważ mam dziewczynę, i jakbyś trochę pomyślała,
a nie stała i gadała głupoty, to byś zrozumiała, że zostawiam go dla ciebie, nie chcę wam przeszkadzać.
Przepraszam bardzo, ale dla kolegi tak stroić się nie będę-zaczął wymachiwać rękoma.
-Prze...przepraszam-wydukałam. Faktycznie, wiedziałam, że Rysiek chodzi z Marii, ale byłam już tak
zdenerwowana tą całą sytuacją, że całkowicie o tym zapomniałam.
Dziesięć minut. Zostało jeszcze tylko dziesięć. Czyli nie zdążę już zjeść śniadania...
Postanowiłam wyjść przed dom i tam przywitać Mario. Wychodząc wzięłam z wieszaka ciepły sweter, bo pogoda zmienną jest. Wczoraj słońce, dzisiaj zimno i deszcz.
Pomyślałam o Olivii. Ciekawe, czy pojechała na te kwalifikacje, i czy porozmawiała z Kimim. Zastanawiało mnie także to, że Mario przyjeżdża tak szybko. Mówił, że ma coś ważnego do przekazania. Dziwne, bo zwykle ludzie nie odwiedzają się dwa dni od poznania, w szczególności ,jeśli mieszkają tak daleko od siebie.

                                                                                 ***

-Cześć, miło cię znowu widzieć!-zaczęłam widząc Mario.
-Hej, nawzajem-pocałował mnie w policzek. Był zdenerwowany, czyli coś musiało się stać. Tylko co?
-Co jest? Zwykle ludzi nie odwiedzają się tak często.
-No właśnie... musimy porozmawiać. Jest Richard? Jeśli nie, to trudno. Chociaż może lepiej żeby o tym
wiedział.
-O czym...-chciałam zapytać, ale blondyn mi przerwał.
-...Może wejdziemy do środka? Podwórko to nie jest miejsce na taką rozmowę.
-Oczywiście, zapraszam-zaprowadziłam go  do salonu. O co może chodzić? Jest zdenerwowany,
wygląda nie najlepiej...-Możesz mi powiedzieć co się stało?
-A więc...to coś poważnego-rozejrzał się dookoła-Mieszkacie sami?-zapytał.
-Tak, nasi rodzice nie żyją-powiedziałam smutno, a Mario mnie przytulił.
-Chodzi o Olivię-pierwsza myśl, która mi się nasunęła to to, że pojechała na wyścig i porozmawiała z Kimim-a więc ona pojechała na kwalifikacje i...i jest w szpitalu-zatkało mnie. Olivia w szpitalu...-w dosyć poważnym stanie. Ona była kiedyś bardzo chora, i teraz ta choroba powraca.
-To dlatego przyjechałeś...tor jest niedaleko stąd. Jak ona się teraz czuje? Nic jej nie jest? Wyjdzie z tego?
-Czuje się niezbyt dobrze, cały czas jest przy niej Kimi bądź Feliepe. Właściwie każdy przyjeżdża się z nią zobaczyć. Widziałem już Hamiltona, Rosberga...Nawet nie wiem, jak ona ich wszystkich poznała-lekko się uśmiechnął-ale nie to jest najważniejsze. Chodzi o to, że Olivia potrzebuje dużo krwi. I jeżeli ty lub Richard moglibyście jej, a właściwie nam, pomóc, to...
-Oczywiście, że pomożemy. Tylko powiedz mi, na co jest chora?
-Nie mogę, naprawdę, nikt oprócz mnie o tym nie wie. Naprawdę cię lubię, ale dla dobra mojej siostry...Zrozum.

                                                                                  ***

Wyszliśmy na dwór. Widać, że Mario był bardzo podłamany tą sytuacją. Nie dość, że opuścili go rodzice, to teraz jego siostra zmaga się z poważną chorobą. Co mogę zrobić, żeby trochę go rozweselić? Obawiam się, że nic, bo w takiej sytuacji zachowywałabym się tak samo. I tak podziwiam go za to, że przyjechał i powiedział mi o tym. Niewielu ludzi tak potrafi. Większość siedzi i rozpacza, nawet gdy można walczyć. Może sportowcy tak mają? Rysiek też próbował walczyć, gdy nasi rodzice poważnie chorowali. Nie poddawał się do końca. Wiedział, że było już za późno, a mimo to wierzył, że da się jeszcze coś zrobić... wierzył w cud.
Rysiek, Rysiek, Rysiek.. no właśnie, gdzie on teraz właściwie jest? Nasz samochód stał na podjeździe, więc nie pojechał jeszcze do Marii, a także ona nie miała samochodu... Rich musi być jeszcze w domu.
-Richard!-zaczęłam się wydzierać. Byłam roztrzęsiona wiadomością o szpitalu. Biedna Olivia, musimy jej pomóc.
-Idę, już idę!-chwilę potem pojawił się na schodach-Co ci się stało? Wyglądasz jakbyś zobaczyła ducha!
O, widzę, że nasz kolega już przyjechał. To dlatego tak wyglądasz?
-Nie czas na żarty. Stało się coś poważnego, lepiej idź porozmawiać z Mario.
-Ale co...-nie dokończył, bo  popchnęłam go w stronę blondyna-Co się stało?
-A więc, tak jak już mówiłem twojej siostrze, Olivia jest w szpitalu. Jest ciężko chora, i potrzebuje każdej pomocy, a mianowicie krwi. Dani już się zgodziła, ale pytam też ciebie, zgodzisz oddać krew dla niej? Rozmawiałem z twoją siostrą, i ponoć macie taką samą grupę, więc chyba nie będzie problemu...-zawahał się-pomożesz jej, prawda?
-Tak tylko...niedługo jadę na turniej, i nie wiem...zapytam się lekarzy, trenera i dam ci znać, dobrze?
Blondyna zatkało. Sam był sportowcem, i oddał już krew, mimo iż praktycznie codziennie miał
treningi, a Richard, który jedzie na zawody za tydzień się waha. Chociaż może chce się jakoś wykręcić,
nigdy nie wiadomo.
-Dobrze, będę czekać. Danielle zadeklarowała, że jutro rano przyjedzie do szpitala. To naprawdę niedaleko, raptem kilkadziesiąt kilometrów stąd.
Rysiek odwrócił się w moją stronę, i zrobił minę typu 'porozmawiamy potem', po czym uściskał dłoń
Mario i wsiadł do samochodu.
Tak więc zostaliśmy sami. Niebo się rozpogodziło, i robiło się coraz bardziej gorąco.
-A może tak byśmy poszli na spacer? Porozmawiamy na weselsze tematy-zaproponował Mario. Oczywiście się zgodziłam, nie można przecież cały czas rozmawiać o tak smutnych rzeczach.

                                                                              ***

Poszliśmy do parku. Słońce prażyło nam w oczy. Staliśmy blisko siebie, wręcz czułam jego oddech. Wpatrywaliśmy się w pary, trzymające się za ręce, całujące się. Obserwowalismy przyrodę, piekne tulipany, magnetyzujące róże. Widzielismy dzieciaki, ktore bawiły się w piaskownicy. Starsze osoby, siedzące na ławce, samotne panie, które zwierzały się innym ze swoich problemów. Eleganckich panów palących papierosy. Widoki-marzenie.
I te uczucie, gdy jesteś w przepełnionym zielenią parku, z osobą, która ci się podoba. Ale wiadomo, taka chwila nie może trwać wiecznie.
-Chyba powinienem się już zbierać-zagaił Mario-w końcu nie mogę zostawiać Olivii na tak długo-dodał.
-Ale przecież cały czas ktoś przy niej jest. Widać, że lubią się z Kimim...-nie byłam pewna, czy coś z tego wyszło.
-Lubią? To mało powiedziane. Wiesz co oni do siebie mówili jak tam przyjechałem? Są zakochani po uszy. Kimi wręcz promieniuje szczęsciem, zachowuje sie zupelnie inaczej niz wtedy, gdy go poznalismy. I juz nie ucieka, tak jak ostatnio z Dortmundu. Aż dziwne, jak człowiek pod wpływem milosci moze sie zmienic. Z kolei Olivia też wydaje się szczęśliwa, ale trochę przytłoczona. Wszystko przez ta nieszczesna chorobe. Gdyby nie ona, pomysl, co by teraz robili-Uśmiechnęłam się, przecież to jasne. Dobrze, że im się ulożyło, że teraz ktoś ją wspiera. Tylko dlaczego wszyscy sobie kogoś znajdują, a ja nie mogę? Siedzi obok mnie chłopak ideał, a ja nie potrafię nawet do niego normalnie zagadać.
-Mario, tak właściwie to masz dziewczynę?
-Ja? Nie nie mam...-odwrócił wzrok. Coś jest na rzeczy-naprawdę muszę już iść-powiedział, po czym wstał, i skierował się w stronę mojego domu. Nawet na mnie nie poczekał, musiałam go gonić.
-Przestań tak pędzić! Chciałam ci tylko coś powiedzieć...
-Słucham?-doszliśmy już do jego samochodu.
-Mario, posłuchaj, nie wiem, jak to powiedzieć, ale podobasz mi się. Od pierwszego wejrzenia, wtedy w tym barze...
-Przykro mi-przerwał mi w pół zdania-nie wyjdzie z tego taka love story, jak u mojej siostry. Jesteś bardzo ładna, i naprawdę cię lubię, ale nie mogę z tobą być. To nie chodzi o to, że mam dziewczynę, bo takowej nie posiadam, ale o to, że ja jestem...-
Zadzwonił telefon, i jak na nieszczęście, akurat w tym momencie, gdy miał mi powiedzieć dlaczego. 'Tak, tak, już jadę' dobiegały do mnie tylko urywki zdań wypowiadanych przez blondyna.
-Posłuchaj, Dani. Muszę już jechać, chodzi o Olivię. porozmawiamy jutro w szpitalu. Trzymaj się!
 A więc zostałam sama, z niczym. Nie dowiedziałam się ani, na co chora jest Olivia, ani dlaczego Mario tak posmutniał, gdy powiedziałam mu, że mi się podoba. Życie jest pełne tajemnic. Tylko, że niektórzy są wtajemniczeni, a ja do tych osób niestety nie należę.



I jak rozdział?
Na pewno groszy od poprzedniego. Przepraszam, nie mogłam znowu pisać o przygodach Kimiego i Olivii, bo występują tu także inni bohaterowie. Ech... napaćkane to wszystko. Masakra.

Jesli czytasz to bądź tak miły/a i zostaw komentarz :) 
+Zapraszam do przeczytania ankietki z boku :)